هم میهنان عزیز در جای جای گیتی
هر طور که می توانیم ،
از جامعه
بین الملل بخواهیم پرونده نقض گسترده حقوق بشر در ایران را به همراه پرونده اتمی جمهوری
اسلامی به روی میز مذاکره قرار دهد .
همایون نادری
فر
20 آبان ماه 1392
نه به اعــــدام، نه به خشونـــت
۲۵آبان تا ۲ آذر ماه
۱۳۹۲ هفته « عـــــزای ملّــــی »
هم میهنان
عزیزم،
تنها در
۱۰ روز
گذشته، تعدادی بیش از دو کلاس درس از هم میهنانمان توسط ضحاکان زمان، در لوای دولت
منتصب حاکمیت ولایت فقیه به دار آویخته شده اند.
در ارومیه
شهر آب، که دریاچه اش از ظلم و جور این نظام مستبد خشکید، حبیب الله گلپری پور جوان
بُرنای کُرد ایرانمان را چه ناجوانمردانه بر طناب دار به قتل می رسانند.
حاکمیت ظالم
جمهوری اسلامی در مقابل هفده مرزبان جانباخته وطن که قربانی مزدوران جیش العدل شدند،
زندانیان بلوچ کشورمان را به اتهام بی پایه و اساس «مُعاند» به قتل عمد می رساند.
همه می دانیم
که مردم سیستان و بلوچستان به تکه نانی برای گذاران زندگی قناعت دارند. قتل فرزند بلوچ
قتل یکایک فرزندان ما در خراسان و یزد و کرمان و گیلان و ایلام است.
در سقز شهر
پهلوان پرور کشورمان، هم میهن و فرزند کُرد ایرانزمین، شیرکو معارفی را بدون برگزاری
دادگاهی عادلانه به قتل می رسانند.
این جانیان
بشریت به نام خدا و دین، از همان روزهای نخستین بدست آوردن قدرت با اجرای مجازات اعدام
بر بام مدرسه رفاه، محل آموزش و تربیت فرزندانمان ماشین آدم کشی را به راه انداختند.
این جانیان
بشریت پس از گذشت سه دهه همچنان فرزندانمان را به اتهامات واهی و بی پایه و اساس مرتبط
با فهرست مجازات های منجر به مرگ در قوانین شریعت از جمله مواد مخدر، اِرتداد، مُحاربه،
جاسوسی، مفسد فی الارض، مُعاند و غیره به صورت فله ایی اعدام می کنند. به غم انگیزترین
شکل ممکن کودکان معصوم زیر ۱۸
سال را اعدام می کنند و با برپایی چوبه های دار در خیابان ها،
صحنه توحش و شنیع سلب زندگی انسانی را در برابر چشم همگان به معرض نمایش می گذارند.
در حالیکه
کارزار لغو مجازات اعدام جهان شمول شده، هر ساله بسیاری از کشورها به جمعیت جنبش لغو
کنندگان اعدام می پیوندند، اما رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی در پیشبرد مجازات ضد بشری
اعدام سرآمد دولت های جهان است.
هم میهنانم
اعدام یعنی
قتل و کشتن انسانی به دست انسانی دیگر، یعنی سلب حق زندگی یک انسان. مجازاتی که بر
خلاف موازین حقوق بشر، کرامت و مقام انسان را خدشه دار می کند. با اِعمال و اجرای قوانین
ضد بشری کشتار انسان ها بصورت مجازات اعدام، قساوت قلب و خشونت در لابلای باورهای جامعه
رخنه می کند.
اندیشه انتقام
و نگرش انتقامجویانه و خون را با خون شستن تنها مظهر انحطاط، توحش و پس رفت فرهنگ انسانی
یک جامعه است. جمهوری اسلامی پیشرو اجرای این عمل وحشیانه در سطح جهانی نه تنها موفقیتی
در کاهش میزان جرم و جنایت در کشورمان را نداشته است بلکه به ناهنجاری های جامعه بیش
از هر زمانی دامن زنده است و جامعه را با بحران عمیقی در مقابل اخلاق و کرامت و منزلت
انسانی قرار داده است.
هیچ دولتی
حق ندارد از مجازات اعدام بعنوان ابزاری برای حفظ حیات خود، حق زیستن را از انسانی
دیگر بگیرد. وظیفه دولت تامین امنیت فرد فرد شهروندان جامعه است و نمی باید تامین امنیت
حکومتی را در مقابل امنیت فردی قرار دهد. کنترل جرم و جنایت در جامعه، بازپروری مجرمین،
استقرار عدالت کیفری از مجرای قوانین مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر، تامین حق آزادی
و حق امنیت هر شهروند بر دوش همه نهادهای حکومتی است.
قوانین مجازات
مرگ و انتقام گیری برای نابود کردن و ترساندن مخالفین بدست جمهوری اسلامی و اجرای آن
بعنوان هدف قرار دادن نیل به عدالت، تنها چرخه خشونت را در تمام سطوح جامعه تشدید می
نماید.
تجربه پرهیز
از مجازات مرگ، عفو و گذشت در کشورهای دمکراتیک در دهه گذشته، بهترین گواه بر تکامل
و رشد سطح فکر بشر و کاهش میزان جرم و جنایت در جامعه بوده است.
در راستای
ترویج احترام به منزلت و مقام انسان، ضمن همراهی با همه کُنشگران و مدافعان حقوق انسانی،
اعتراض خود را علیه مجازات ضد انسانی اعدام توسط حاکمیت فقاهتی و واکنش استراتژیک جامعه
جهانی نسبت به وضعیت اسفناک حقوق انسانی در ایران را اعلام نموده و هر نوع خشونت پنهان
و آشکار علیه هم میهنانم را شدیدا محکوم می نمایم.
هر کدام
از ما مردم ایران یک کاوه باشیم تا فرصت را از ضحاک جنایتکار سلب نماییم. صدای داغداران
وطن را به جامعه جهانی برسانیم. جهانیان باید بدانند که محدود کردن مذاکره ها به پرونده
هسته ای بدون پرداختن به پرونده های بیشمار و سنگین نقض حقوق بنیادین انسانی توسط ضحاکان
جمهوری اسلامی مسئولیتی سنگین را بر دوش خود در قتل عمد و اعدام هر کاوه ایرانی می
گذارند.
برماست که
نقش جوامع پیشرو در دمکراسی بعنوان کشورهایی که می توانند نقش مهمی در تبلیغ و اشاعه
لغو اعدام و یا اعمال وحشیانه ایی چون سنگسار در قرن بیست ویکم را داشته باشند، یادآور
شویم و از شهروندان و سیاستمداران جهانی خواستار حمایت از حقوق انسانی ایرانیان باشیم.
به جهانیــان
بگوییم که تحریم هــای غیـرانسانی کمـر ملت ایران را شکستـه است، کمبود دارو و هزینه
های سرسام آور مواد غذایی، بیماری های جسمی و روانی و مرگ و میر را در جامعه گسترش
داده، در حالیکه چرخه تراژدی اعدام ها و قتل های دیگری همچنان در راه است.
مادران،
پدران، فرزندان، خواهران و برادران داغدیده مرزبانان، کُردها، بلوچ ها، آذری ها و همه
جانباختگان ایرانزمین بدانند که تنها نیستند و ما مردم ایران دست در دست هم، نخواهیم
گذاشت تا به بهانه برنامه هسته ای خون عزیزانمان پایمال شود.
از ۲۵ آبان تا ۲ آذر ماه ۱۳۹۲ را هفته « عزای ملی » اعلام می نمایم، چه
نشسته ایم که فرزندان ایرانزمینمان به دست ضحاکان زمان به قتل رسیده اند. برای هر فرزند
ایرانزمین که به دست این نظام با طناب دار به قتل رسیده است، شمعی روشن نماییم و در
عزای فرزندان از دست رفته ایرانمان عزای ملی برگزار نماییم.
نه به اعدام،
نه به خشونت
خداوند نگهدار
ايران باد
رضا پهلوی
International Solidarity Movement to Stop Crimes Against Humanity in Iran
Seven Days of Mourning in Protest Against Capital Punishment
from 16 November to 23 November 2013
International Solidarity Movement to Stop Crimes Against Humanity in Iran
To my dear Iranian compatriots and all those who care about freedom and justice,
In the past ten days alone, dozens of Iranians have been executed by
the government bodies of the clerical regime that currently rules Iran.
In Urmia, our fabled City of Waters, and where its lake dried up as the
result of the clerical regime’s mismanagement, the government executed
Habibullah Golparipour, a young and brave Iranian Kurd.
Recently, agents of the regime mass murdered defenseless prisoners on
baseless accusations as revenge for the killings of seventeen border
patrols by a group called Jishul Adl.
In Saghez, the City of our
Champions, they executed another Kurdish son of Iran, Shirko Moarefi
without a fair, just and proper trial.
To those of you in the
international community who might not have been closely following the
tragic tale of Iran, it is important to know that sham trials and
summary executions - crimes against humanity - began as soon as the
clerical regime seized control of Iran in 1979. In the name of God and
Islam, agents of the regime commenced their executions of my fellow
Iranians on the roof of the Refah School in Tehran, a secondary school.
And so began the Islamic Republic's killing machine, which continues
unabated for 34 years and has only accelerated since Rouhani was chosen
to be president by the Supreme Leader Khamenei. For those of you who
think Rouhani has any authority, know that the real power in Iran and
man responsible for this evil is Ayatollah Khamenei, along with the
other unelected members of the Supreme Council.
For three
decades, the arms of state currently controlled by Ayatollah Khamenei
have continued to create baseless and false accusations against Iranians
based on Shariah laws, usually accusing my fellow Iranians of being
involved with drugs, apostasy, spying, corruption, and antagonism - all
charges that carry the death penalty. The government hangs our children
under 18 in savage public displays meant to intimidate others who may
dare challenge the regime.
Before the revolution if 1979, Iran
had an enviable GDP that made its economy one of the fastest growing in
the world. Since the clerical regime took control of the nation, they
have lorded over an abysmal and broken economy, while at the same time
putting Iran at number one on the list of executions globally. It is
truly shocking to see the disastrous turn our nation has taken.
No government has the right to use the death penalty as a means for its
own survival. The clerical regime running Iran has no legitimacy and
its end must come soon at the hands of the Iranian people.
The
duty of a government is to provide and protect the security of its
citizens and must not put the security of its own before the security of
the individual citizens. The control of crime in society,
rehabilitation of criminals, establishment of justice and observation of
human rights according to the international conventions on human
rights, the provision of freedom and security are responsibilities that
all departments of governments must bear.
The Western powers
currently negotiating on the nuclear issue with the clerical regime -
without even mentioning the countless human rights abuses in Iran - will
bear some culpability for the executions that continue in Iran.
It is up to us to remind the progressive societies around the world
that they can play an important part in abolishing the death penalty and
the banning of the stoning in the twenty first century and to ask their
citizens and politicians to support the human rights for all Iranians.
Grieving mothers, fathers, daughters and sons, brothers and sisters of
the murdered border patrols, Kurds, Baluchis, Azeris, and all those
killed by the clerical regime must know they are not alone. We the
people of Iran and others around the world, hand-in-hand, shall not let
Western powers turn a blind eye to continuing human rights atrocities in
Iran whilst trying to craft a deal on the nuclear issue with the
clerical regime desperate for money.
I pronounce the week
commencing 16 November through 23 November 2013 (25 Aban until 2 Azar
1392) as the "National Mourning Week". We shall light candles and hold a
vigil for our children and those who have been murdered by the clerical
regime.
Say "No to Death Penalty, No to Violence."
May god bless Iran and liberate her soon from this nightmare,
Reza Pahlavi
«کالسکهها تانکها را شکست میدهند»
اگر اراده
کنیم :
«کالسکهها
تانکها را شکست میدهند»
کتاب : کنش های کوچک ایستادگی
این کتاب
سرگذشت مردمی است که با وجود آگاهی از هزینه اعتراضشان که میتواند ضرب و شتم، زندان
و حتی مرگ باشد، ولی در راه بدست آوردن حقوقشان ایستادگی میکنند.
برای ما
آنها نماد نیرومندی هستند که نشان دادند با حفظ روحیه مبارزه بر آنچه شکست ناپذیر
و تغییر نیافتنی مینماید، میتوان پیروز شد.
به امید
آگاهی بیشتر مردم ایران به حقوق خود و تلاش برای احقاق این حقوق
۵۰ نکته اساسی در مبارزه بدون خشونت
در مبحث مبارزات بصورت نافرمانی مدنی ، منابع مختلفی وجود دارد که لازم است هم میهنان برای آگاهی از چگونگی رسیدن به هدف از این طریق ، بر آگاهی های خود بیافزایند .در ادامه معرفی این منابع ، کتاب (( مبارزه خشونت پرهیز ، 50 نکته اساسی )) نوشته سردیا پوپوویچ،
آندره میلیوو یوویچ، سلوبودان دینوویچ
را به شما معرفی میکنم :
" این
کتاب یک راهنمای میدانی برای راه اندازی یک مبارزه راهبردی و بی خشونت است که عناوین
متفاوتی را از تکنیکهای مدیریت روزانه تا برنامه ریزی راهبردی را تحت پوشش قرار می
دهد. این اثر به عنوان یک ابزار دم دستی برای فعالان خط مقدم مبارزه که در محیطهای
غیر دمکراتیک و گاه خشن کار می کنند طراحی شده است. همچنین کسانی که در دمکراسیهای
مستقر به فعالیت مشغولند می توانند از این اثر استفاده کنند. این کتاب بر اساس تجربه
دست اول از مبارزات در صربستان و گرجستان و درسهای آموخته شده در اوکراین، روسیه سفید،
زیمبابوه و دیگر کشورها تنظیم شده است"
برای دانلود کتاب کلیک کنید
اشتراک در:
نظرات (Atom)